Νύχτες.




Οι νύχτες που είχες στα μάτια σου 
σε μαρτύρησαν.

Χόρευες με τις νύχτες 
και εγώ σε είχα δει.

Μίλαγες με τις απέραντες θάλασσες 
- είχα την τύχη να πνιγώ απ'αυτές.

Ψιθύριζες ποιήματα
σαν περνούσε στο πλάι σου ο φόβος.

Λάσπες απ'τα βήματα των ατόμων 
είχαν λερώσει την ψυχή σου.

Τόσος κόσμος στα χέρια σου
και εγώ σου έμοιαζα βαρύς.

Συχνά με ρώταγες
γιατί να ξημερώνει.

Ήθελες φως 
μόνο απ'τα άστρα του ουρανού.

Μα όταν έβρεχε - θυμάμαι -
φώναζες με τα μάτια σου στο σήκωμα του αέρα,
ζητούσες νεροποντή.

Τότε ερχόμουν και ξεπλέναμε 
τις λάσπες των ατόμων
και ότι λύπη κατοικούσε.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου