Στην αυλή





Εδώ και χρόνια,στους δρόμους,
παρατηρώ την μοναξιά
που έχει απλωθεί στα πρόσωπα των ανθρώπων.

Σαν θλίψη από λέξεις
που δεν είπανε ποτέ.

Βλέπω στα ματιά των ανθρώπων
άγρια πουλιά που μια μέρα
θα ανοίξουν τα φτερά τους.

Πίσω στο σπίτι όμως
παρατηρώ την θλίψη που ντύνει 
την μελαγχολική αυλή του σπιτιού μου.

Σαν να βρέχει πάντοτε σε αυτή την αυλή.

Κίτρινα φύλλα έχουν σωριαστεί,που ο αέρας
- για λίγο -
τους δίνει την ευκαιρία να πετάξουν.

Όταν ήμουν παιδί
σκεφτόμουν πως τα φύλλα στα κλαδιά ενός δέντρου
ζηλεύουν τα υπόλοιπα
που κάνανε το όνειρο και φύγανε.

Πουλιά στέκονται για λίγο στα κλαδιά
και μετά φεύγουν ξανά.

Έτσι ήθελα και εγώ,
πάντα να φεύγω.

Ένα πρωινό
στάθηκα μπροστά στο καθρέφτη
και άφησα να με διαπεράσει 
ό,τι τόσα χρόνια γυρνούσε στην αυλή μου.

Χρόνια θλίψης,μοναξιάς,αναμνήσεων
και νεκρών σκέψεων.

Ένα δάκρυ κύλησε
και μετά άλλο ένα το συνόδευσε.

Το υγρό χώμα της αυλής άρχισε να μυρίζει
σαν μια καινούργια ζωή.

Τώρα ξέρω
όταν ξυπνώ.

Σε αυτόν τον κόσμο,
χιλιάδες πουλιά 
γεννιούνται και χιλιάδες πεθαίνουν.

Μα υπάρχει ένα σπουργίτι εκεί έξω
που κάθε πρωινό
θα κελαηδά για εμάς
- καθώς ο ήλιος θα ανατέλλει λαμπρότερα. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου